یکی بود
همیشه یک جایی باید تمام شد.
و در این جا هم نوشتن ما به پایان میرسد شاید روزی روزگاری باز هم دلم برای نوشتنهای الکیم تنگ بشود.
و دیگر تا مدت درازی نخواهیم نوشت.
از دوستانی که به من سر می زدن تشکر می کنم و دست همه را با دستهای نسبتا گرمم از راه دور می فشارم.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم خرداد 1389ساعت 17:1  توسط فرزان
|
